Pare pare olunca yürek,
Dağları sarınca hasret dumanı,
Çaresiz kalınca bülbül dalında,
Ağlamak ne çare zülfün teli kopmuş.
Gençlik bir ateş ben ise bir merdane,
Kalbimi vurdular gerek görmeden fermana,
Bir sevda uğruna olmuş iken pervane,
Dizlerim tutmaz oldu gerek varmı dermana.
Yaralı bir serçeyim, kırık kolum kanadım,
Gençliğimden vuruldum, yok konduğum dala ağıdım,
Meczup oldu hislerim, şiir olup dağıldım,
Başı kar'lamı doldu en güvenli dağlarım.
Son bir izafet gösterip dinleyin bu bahtsızı,
Son gösterisi belki, oynuyor bir yalnızı,
Hiç farkında olmadan ölüm gelir ansızın içime dolar sızı,
Ağlamayın ne olur, ölüm öldürebilirmi yaşayan bir cansızı.
Metin özcan
©meto
K