Kendime ağlıyorum yine
Mezarımın başında,
Ne kadar zaman geçti hatırlamıyorum,
Sustum sonra
Öylece baktım,
Bakarken hatırladım,
Kendime neler çektirdiğimi.
Kendi kendime konuşmaya başladım yine
"Bu yaptığın değer miydi? "
"Neden kendine haksızlık yaptın!"
"Senin ne farkın vardı mutlu insanlardan!"
"Sende mutlu olmak istiyordun halbuki!!!" diye...
Evet evet, bu... bu bir krizdi!
Sevgisizliğin,
Mutsuzluğun,
İnsan yerine konmayışımın, kriziydi.
Bir anda duraksadım,
Düşüncelere daldım.
Belki de... belki de...
"Gerçek hastaların kurbanı oldum" dedim bir anda.
Bir el dokundu omzuma,
"Canım!" diye seslenerek
Kabus görmüşüm...
İçim gitti ve gerçek kabusa uyandım.
Tekrardan tokat gibi çarptı yüzüme,
Vee...
Kötülük dolu bir Dünya'ya uyanmıştım
Yeniden...
©nisa_nur
N