Zamanında herkese çok güvendim,
Bir sözle dağ gibi dostlar edindim.
Maskelerin ardı gerçekmiş meğer,
Bir bir yıkıldım da kimseye demedim.
Güldüler yüzüme, içtenmiş gibi,
Karanlıkta sakladılar kini.
Ben sustukça oyun büyüdü durdu,
Kandırdı gözleri sinsi bir hileyi.
Artık ne söz işler, ne de bahane,
Kalbim alıştı sessiz ihanete.
Kimin ne dediği hiç umrum değil,
Herkes rol yapıyor bu sahnede.
Ben artık maskesiz yürürüm yolda,
Yalanla dostluk kurulmaz asla.
Gerçek acıdır ama en hakiki,
Rol kesen kalmasın yakınımda.
Görmeyi öğrendim sözden öteyi,
Kalpten değilmiş çoğu desteği.
Gözümde kalmadı eski değerleri,
Yüzlerde kaybettim her gerçeği.
Sandım ki susarsam her şey geçer,
Meğer suskunluk da içten ezer.
Biriktikçe içimde fırtınalar büyür,
Dışa güler, içi kinle gezer.
Şimdi duruşum sert, sözüm ağır,
Öğrendim kim gerçek,kim yalanla sağır.
Dostsan yanımda, yoksan uzakta,
Maskeni takmadan gel bana.
©gecesiyahı
G