İstanbul kendi dumanında boğuluyordu
İnciler kirleniyordu
Hünahkar tende
İnsanlar boğuluyordu
Göz yaşlarımızla
Bir delikanlı ruhunu uğurluyordu
Çok uzak
Bir yerlerde
Güneş doğduğuna bin pişman
Ne yeryüzünü ısıtacak kadar
Ne de aşkımıza ışık tutacak kadar
Parlıyordu güneş
Bir martı ötekilerden çok sesine güveniyordu
Çocuk sonsuzlarda kaybetmiş aşkını Bağıra bağıra ağlıyordu
Ağlarsa ağlasın
Kime ne?
Maziler birer düş çöplüğü
Geleceğimiz ise hayal tarlası
Var mı bu olanların bir açıklaması
Aşkımızda gidişat kötüydü
Laleli'nin laleleri
Boynu öne eğilmiş
Ağlıyorlar
Beşiktaş tramvayları tekerlerini gıcıryarak
Ağlıyorlar
Bir tokat attın aşkını arayan çocuğa
Çocuk sustu
Öyle bir zamandı ki
Gerisi yalandı
Duran Yıldız
Ş