Geriye tek soğuk yer senin kalbin kalır.
Her şeye rağmen hapissem,
Tek koğuşta, senin kalbin kalır...
Geriye bir avuç dolu yağmur kalır.
Kabrim gibi susarım,
Çünkü hakkım yoktur konuşmaya...
Kuşları sorma, onlar ölü artık.
Kollarında olmayan herkes gibiler.
Çiçekçilerde eski tazeliği bulmak zor
Bulvar başında paslı bir karanfil tütüyor.
Öpüştükleri kalmıyor kimsenin geriye
Bu sesi sevdirmiyor bana güneşi,
Yarısı silinmiş bir,
Gökyüzü resmini andırıyor hâlâ
Tufanın olduğu yere çekiyor yelkenlerimi...
Kara, hüzünlü bir tuvale yansıyor her şey.
Künyesiz bir ölünün ucunda,
Toprağına sokulmuş bir yürek
Ve adsız birkaç dağın,
Kaybolduğu coğrafya...
Seni görmek diye çıkıpta,
Hiçbir şey göremediysem eğer
Söylemek isyan değil.
Onca soluğa bir tane daha sen ekliyorum
Her sabah o kemancı dükkanında...
Hinlik bulaştıran neydi varlığına
Yedi zeytin, bir incirin faydasını
Zehire ve ölüme dönüştüren...
Ve gece gizleri saklardı,
Gitmenin aybı,
Kalanları şiirlerin deline dolamazdı
Utancından ,hârâbından, kederinden
Dalgalar vazgeçmezdi kıyıya vurmaktan.
Eğer hâlâ gitmediysen, gitme.
Sen gidersen geriye,
ne kalır ki kuşlardan...
©aspidistra
A