İki ezan arası kısa bir ömre sığdırdığım
Mutluluğum, hüznüm, hasretimdin.
İki dudak arasında kalmış sözlerim
Söyleyemediğim, haykıramadığım özlemimdin.
Kim bilir şimdi hangi rüzgâr okşuyor saçlarını
Ya da hangi yağmur öpüyor dudaklarını
Hangi gökyüzüne bakıyorsun artık bilinmez
Ama bende her şey aynı, bilsen de farketmez
Sanki daha dün gitmişsin gibi her şey
Sevgin hâlâ yüreğimin baş köşesinde duruyor
O gülen gözlerinse asılı kalbimin duvarında
Ve kalbimin odaları hâlâ sen kokuyor.
Nasıl bir yangın, nasıl bir hasret, kelimeler kifayetsiz
Ben hâlâ burdayım, o güzel gönülse çoktan gitmiş.
Bana şimdi nasılsın diye sormasın hiç kimse
Ölünün ardında bıraktığı ev gibi
Sensiz, sessiz, çaresiz...
©bahaddin61
B