Bırak ceketim sandalyede asılı kalsın.
Şömineye odun at, daha güçlü yansın.
İki tane kahve yap, dilim dostluk tatsın.
Bir kaset daha tak, kısık sesle çalsın.
Sonra, gel otur karşıma!
Kanayan içimizde bir savaş başlasın.
Dağılsın kara bulutlar, Dünya'yı iyilik sarsın.
Ya da Tanrım, yok edip baştan yaratsın.
Dert oldun içime Dünya!
Öksüz bıraktığın çocuklar senin.
Onlara vuran eller senin eserin.
Kurtulur mu bilmem, nesil.
Gidişatına çok dayanmaz nefesim.
Çaresiz ölür giderim kesin...
©valakad
A