Gidişimi beş dakika geçiyordu saat aradığında.
Vakit aykırıydı aslında...
Aydınlığa.
Tüm sesler çekilse de merhameti nakıs tenhalara,
Ben, hala,
Oradaymışım gibi,
O sesleri şimdi de duyuyorum oysa.
Ayak seslerini mesela...
Daha iki kilometre,
Deliler gibi koşmalıydın bana..
Gözyaşlarından süzülen yaşları mesela...
Akarken gözlerinden o yaşlar,
O müflis ama nazenin nağmeyi çıkardığında...
Kim duyabilir sanıyorsun sesini,
Benden başka...
Hıçkırıklarını mesela...
Izdırabını çığlıklara bırakan dalgalar gibi,
Her kayalıklara vuruşunda,
Kim dururdu duyup,
Karşında temenna...
Kim sessizce sığışabilirdi mesela...
Gözlerindeki kuraklığın derin çatlaklarına...
O sükuta gizlenen ıssız çatırdayışların arasında...
Kim işitebilirdi yüreğindeki tizi?
Loş bir meltem ferahlığında...
Söylesene sevgili...
Kim bir başına,
İşitebilirdi seni,
Bir Allah,
Bir benden başka.
©kenanfaik
K