Babam olduğunu anladığım zamanlarda,
Daha üç dört yaşımdayken,
Nasılda sarılırdım ayaklarına,
Sen işten eve dönerken.
İlk baba deyişimi ben hatırlamıyorum,
Oysa ki sen baba, nasıl da sevindin buna,
Nasıl özlemle anıyorum,
Ve sarılmak istiyorum sana doya doya.
İlk kez elimden tutup gezdirdiğinde,
Parkı ilk keşfedişimde kılavuzumdun,
Tahterevalliye ilk binişimde,
Sanki düşmemi engelleyen üçüncü kolumdun.
Hani bir keresinde bir at görmüştük beraber,
Şaşkınlığım ve heyecanım nasıl da mutlu etmişti seni,
Beraber binseydik o ata eğer,
Uçursun isterdim mutlu yarınlara ikimizi.
Ara sıra kızdığın da oldu, dövdüğünde,
Baba, her vurduğunda için sızladı mı,
Ben çok üzüldüm öldüğünde,
Anneme bahsetme yediğim dayaklarını.
Şimdi annem ve sen yan yanasınız,
Bizden bahsettin mi anneme baba,
Nasıl da aldı seni aramızdan bu hastalık amansız,
Annem bile şaşırmıştır buna.
Çünkü annem, bizi bırakmanı istemezdi eminim,
O gidince öksüzdüm, şimdi bir de yetimim,
İnan seni üzmek değil niyetim,
Sadece seni çok özledim...
Ömer Sünger
O