Bir sabah adını unuturum sandım,
Ama sen, unutuşun bile gölgesindin.
Kendime döndükçe seni buldum,
Ve her bulduğumda biraz daha eksildim.
İçimde bir odada kaldın, kapısı kırık,
Ne gelen var ne giden…
Yüzünü silemedim hiçbir rüyamdan,
Gözlerim bile senden yana bir sığınak gibi.
Konuşmadım kimseye senden sonra,
Çünkü kelimeler hep senin sesinle başlıyordu.
Bir boşluk büyüttüm içimde,
Adını kimse bilmesin diye.
Ve şimdi…
Bir anıya bile dokunamıyorum adını acıtmadan,
Sensizliği bile paylaşamıyorum biriyle.
Çünkü gidişinle unutulmadım;
Gidişinle ben de gittim.
©draven
H