bu destan yanlız kurdun destanıdır
iki canını kendi elleriyle gömmüş
ağlayan anasını arkasında bırakmış
yanlız kurdun destanıdır bu
reisimin izinden gidiyor kaanim
belki bir köşede ölse iki satırla gecmicek adi
yan baktım kavgası olucak
oysaki onun mücadelesi beyaz ölümle
gençler kivranarak ölmesin sokak köşesinde
annelerin bağrı yanmasın diye
garibanın çocuğu ölmesin diye
kaanim canindan geçmiş
belki kalacak sadece ondan geriye
bir ses kaydı sandiga sakladığı
bir kardeşimin üzerine daha atılacak toprak
isimsiz kahraman olarak kalıcak
oysaki onun mücadelesi sizler içindi
annen bacın sokaktan rahat geçsin diyeydi
çakalların arasında geçen amansız mücadele
dost sandığı yılanlar çoktan boşaltmış meydanı
bir melikesi kalmış can gardaşi
omuzuna omuz vermiş tutmuş kaldırmış
bin erkekten daha adam bir melikesi varmiş
ablan kurban olsun bastığın toprağa
düşerse bir damla kanın
yakarım itin pinekledigi o sokakları
duymuyor ne devlet nede bozkurt
sağken sahip çıkamayana tasitmam naaşını
ağızlarına aldırtmam adını
gidersen benden önce selam söyle ağabeyime
bak bakalım kanıyor mu ertugrulum
gitme kaanim gitme mehmedim
gideceksek beraber gidelim
birlikte katılalım o kervana
beni bırakma arkanda
daha 14 yasindayken sirtlanmis davayı
bayrağı indirtmemiş
şehitlerimin kanını itlere cignetmemiş.
Fırat'ım gibi amansız mücadelenin içine girmiş
21 yaşında hayatın baharında alırlarsa seni
onların baharını kışa çevirir
dalında bir tomurcuk dahi actirmam
bozkurt varken kalır mı ite meydan
bir mehmedim topunuza yeter
karanlık sisli bir gecede alırlarsa seni benden
onlari güneşe hasret bırakırım
gitme kaanim bir dava var omuzladigin
keş dağında kalma bir hesap var sorulacak
abilerimin kanı yerdeyken döktürme kanını
daha ablanın cigerindeki yangın sönmedi
akan gözyaşı dinmedi gitme kaanim
bilirim aklın Mustafa ayla berkayda
ne sindirebiliyor nede anlayabiliyorsun
demedim mi kaanim
nabertden bekleme mertlik
seni en zayıf noktandan vuracak
sessiz çocuk sessizce gitti aramızdan
ne anası vardı ne babası
nede arkasından aglayani
sadece kırmızı bir araba oda enkaz
her sokakta o var değil mi kaanim
ciğerini delmisler nefes aldıkça
canin acirr seni bir kardesten ayirmislar
sessizdi garipti abla diyorsun ne istediler
benimde aklım almıyor onların kallesligine
çağırmış gelememissin
içi içine sigmamis hissetmiş olacakları
nerdesin demiş gözleri seni aramış
adını sayıklamiş
Kaan demiş gardasim demiş gözlerini kapatmış
rüyalarına girer olmuş elinde bir sopa
parmakliklar arasında gezdiriyormuş
ya sen ya onlar bu dünyaya
ikinizden biri fazla sen gitme kaanim
eceli gelmiş olacak ki havliyolar itler
sen onlara uyma kendine dikkat et kaanim
sana açılan kardeş yarasını sende bana açma
bu yangın yürek yanginiyla kalmaz
İstanbulu yakar o yangını oturur izlerim
©gökçekız
G