Gitme vakti geldi yağmur
Sana emanet bıraktıklarım
Valizimi almadım yanıma bu sefer
Yolum uzundur
Nereye götürürse rüzgâr beni
Ses çıkarmadan
Usulca, uyuyanları uyandırmadan gidiyorum
Seni beklemeden
Senle vedalaşmadan
Baharı görmeden gidiyorum
Güneş doğmadan, karanlığın içinden
Karıncaları ezmeden gidiyorum
Söyle onlara, her birine
Her kime güvenmiyorlarsa o kişi kendileridir
Kimden nefret ediyorlarsa
Kime kırgınlarsa
Kimi sevmiyorlarsa o kişi kendileridir
İncitmeden
Bir gülü koklar gibi
narin narin dokunsunlar yaralarına
beni merak etme yağmur
kimsesiz çocuklar gibi yalnız kalmak istiyorum sokaklarda
sert dalgalarla boğuşan bir gemi olmak istiyorum
ıssız ve zifiri karanlık gecelerde
artık tanıyamıyorum kendimi
artık güvenmiyorum aynalara
kırmadan, incitmeden, bulmak için gidiyorum kendimi
Ve bir ses duyulur gölgelerden
Bir adam
Sesi duvarlar gibi kalın
Kaldırımlar gibi sert
“Evlat az önce seni gördüm uçurumdan düşerken…”
©dur_bayım
D