Gittin.
Git…
Kapı kapandı demeyeceğim çünkü sesin hâlâ dolanıyor odada.
Bir eşyaya dokunuyorum mesela, parmaklarım senden izin alıyor.
Ayrılık, bazen terk etmek değil,
Kalanın sesini yavaşlatmaktır.
Unutmadım demem artık.
Unutmak, hatırlamaktan daha gürültülü çünkü.
Unutmak, hatırlamaktan daha zor.
Senin adın, susulmuş bir cümlenin içinde kaldı.
Ne başı oldu zaten ne sonu.
İçimin tam ortasında da değil gibi.
İki kişilik bir yalnızlık büyüttük seninle.
Sen gittin, ben ikimize de kaldım.
Şimdi tek başıma iki kişilik susuyorum.
Kimse duymuyor artık sen anlatırken beni.
Çünkü senin hikâyen bende, benim sesim sende bitti.
Gidişinle başladım tekrar öğrenmeye.
Öğrendim yine susmayı.
Beklememeyi öğrendim.
Aynı şiiri defterin farklı yerlerine yazmayı…
Bazı insanlar gitmez, kendilerini çekerler içimizden.
Bir boşluk kalır geriye, adına her nefeste başka bir şey denir.
Ben sana, en çok eksik derim.
©reyhani
R