Kendime, kendimi anlatamıyorum,
İçimdeki mevsimi tanıyamıyorum!
Peki ya yağan yağmurların alevleri büyüttüğüne ne demeli?..
Tebessüm edemez oldu gözlerim,
Hissedemez oldu güneşi yüreğim...
Yabancıyım artık kendime,
Ne hüznüm benim, ne de umudum hissim.
Bedenim benim ama ruhum başka biri;
İşte ben onu tanıyamıyorum!
İçine doldurmuş bir yığın karanlık.
Sebebi ne bilmiyorum!
Aydınlığa çıkar mı ya da bunun için çabalar mı bilmiyorum!
Ben uzak durdum ondan, karanlığına bulaşmamaya çalıştım...
Ama başarısız oldum, çok yoruldum...
Sebebini hiçbir zaman bilemedim,
Belki de bilmek istemedim.
Kendimden gitmek, hep gitmek istedim!
Ama gittiğim tek şey tebessümüm ve yüreğimdeki güneşim oldu...
©çaresaz
Ç