Hangi hissin parmağı dokundu ki, derine,
Düştü bir gizli alev salkımı içerine?
Ne rüzgarla söndü o, ne gözyaşıyla soldu,
Yanarken içten içe, kimse bilmedi, oldu...
Gündüzün ortasında bir geceydi gözlerin,
Her bakışta yankıydı, kayıp düşen izlerin.
Sustum, çünkü kelâm yok, acı söze dönüşmez,
Sevgiyle tutuşmuşsa, hiçbir yara görünmez.
Yokluğunda çoğaldım, varlığında eksildim,
Bir gülüşün yetti ki kendimden vazgeçildim.
Gönlüm sana adandı, sen bunu hiç bilmedin,
Ben kalbimde büyüdüm, sen beni hiç sevmedin.
Şimdi bir adım kadar uzaksın ama yoktun,
Gölgen bile yeterdi, ben onsuz da tutkundum.
Gözlerime her gece seninle yağmur indi,
Beni unuttu dünya, yine sendin… sendin…
Yıllar geçse ne çıkar, anımda dondu zaman,
Seninle doğdu içim, sensizliğe her yanan.
İçimde bir yangın var, adı senle başlıyor,
Her mısram sana akar, kalbim seni taşıyor.
Yüzünü her hayalim kıyısında sakladım,
Adını dualarım gecelere bağladım.
Güldüğün bir an bile cennet gibi düşümdü,
Ayrılığın cehennem, vuslat en son ümidim.
Bir tebessüm uğruna nice ömrüm eridi,
Sensiz geçen her saniye ruhuma zehir gibi.
Ne zaman gözlerinle başka biri gülecek,
İşte o an içimde her şey yerle bir edecek.
Bilmeden aldığın can, istemeden verdiğin,
Bir bakışla çözülür kaderin her ilmîğin.
Beni sen büyüttün içimin tam ortasında,
Seninle var oldum ben yokluğunla azapta.
Eğer bir gün unutursan adımı sessizce,
Göğe bak, bir yıldız düşer gözlerinden ince.
O yıldız ki karanlık bir gecede sen oldum,
Aslani’ydi yandıkça seni senden korudum.
©aslani
M