Çıkmaz bir sokaktayım
Önümde zihnimdeki karmaşanın surları var
Aşmak yardım istiyor
Omuzda bir dost eli gerektiriyor
Gözlerim yardım çığlıkları atıyor ama,
gören yok ki...
Duyan yok beni
Sıkıntının gri bulutları hep üzerimde
Bir yağsa dolup taşacağım
Bir gürlese çatırdayacak korkunç yansımamın aynaları
Ama onlar beni boğmaya devam ediyor
Ağızdan çıkan her bir söz yıkım yaratırken
Başka bir ağız o yıkımı topluyor
Herkes yardım ettiklerini sanıyor
Ama kimse gerçek anafikri göremiyor
Çünkü kimi kör kimi de kör gözlüğü takmış
Yalnız hissediyorum
Kimse beni anlayamıyor
Hayali göz yaşlarım var
Onlar göremiyor
İçime içime akıyor
Ben kendim ayaktayım artık
Kimseden yardım beklemiyorum
Ve anladım
O el hiç uzatılmıyor
Onu sen tasarlıyorsun
Ve sadece sen kendine merhem olabiliyorsun...
©spiritless
S