Göğ bana ait sanıyorum bu aralar
Koşarak yakalayabileceğime inandığım bulutlar var.
yağmur damlası kadar küçük konuşuyorum artık.
Küçücük yaşıyorum artık
Göğ benim evim sanıyorum bu aralar
İçinden geçtiğim duvarlar yıkılıyor olsada bazen
damlıyor olsada çatı
katından umutlar
Göğ benim evim
İçinde eflatun düşler büyüttüğüm.
Bir süredir
Kabuğuna halkalar sıkışmış kaplumbağalar gibi hiç büyümüyorum.
Bir süredir
Konuşacak hiç birşey bulamıyorum.
Konuşacak hiç kimse
Çocukluk bu olsa gerek diye düşündüm.
Rüzgar'a turuncu uçurtmalar çiziyorum
maviye boyuyorum topladığım bütün taşları.
Kırmızıya bulaşmıyorum.
Kırmızıyı sevmez benim ellerim.
Bak görüyorsun
Bıçaklanmış bütün
yıldız balıkları.
Paslı kılıçlar aşka dahil mi bilmiyorum.
Ama aşk keskin kılıçlar üstünde bayım.
Bu aralar
Bütün temiz sayfalar bana ait sanıyorum
Bütün temiz olan herşey
Çamur atsan kirlenmeyen yüzler gibi herşey.
Çiçekli salıncaklar kuruyorum şimdi kirpik uçlarıma.
Yangın çıksa papatya kuşanırım
Aşk kılıçtanda keskindir bayım.
Hayat bazen
Akşamları sarı ışıklar kadar güzel
Sanırım ateşböcekleri bana ait
Sonra güneş diyorum
Yakar gibi bütün tozlu dağları.
Up uzun çizgiler üstünde gülümsüyor
Gömüyor hayatın bütün karanlık yüzünü
Bu aralar yaşamak bana ait sanıyorum.
Ve ölüm benim ellerimde
Aşk cehennemde yanmaksa eğer
Ben parmak kaldırıyorum
Burdayım bayım.
Bir süredir
Eskimiş evler gibi hiç kullanılmıyorum.
Bir süredir
İçime hiç kimse oturmadı
Kayıp gidiyor şehirler ama ben bırakıldığım yerdeyim bayım.
unutulmak bu olsa gerek diye düşündüm.
Sonra siz hiç bir hatıraya çerçeve dikmemiş ellerinizle oyuncakları kırdınız
Hayır bayım
Unutulmak sandığınız kadar
Hafif değil
©rusalizm
R