Çiseleyen yağmurun dövünmesiyle açtım gözümü,
Sonbahar son günlerini yaşarken.
Her zamankinden farklıydı gönlüm;
Bir yaban mersini edası,kızılca.
Akların yoğunlaştığı saçlarım,
Uzamış sakallarım.
Bir şehir tek kişiyle gider mi?
Mani olamadım...
Soğumak,bulamamak, kaybolmak bir şehirde,
Sokaklarına dahi adım atamamak.
Yitirmişti anlamını mevsim,
Mahallem çoktan tenhalaşmış.
Ben...
Ben bir daha sürünmeyeceğim seninle paylaştığım kokumu.
Sakallarım bir daha uzamayacak öyle anlamlı.
Şehir seninleymiş,
Anlamı zaten sendin.
Gidişinle soğudum memleket bildiğim topraktan.
Seninle kaybettim sokakları,seninle söndü lambalar.
Yıkılmak:
Bilmem ne denli kaybetmekti.
Aynı şehri hissetmek içindi,
Buraya gelişim.
Daha çok yüreğimde,
Hislerimde belki.
Göğe baktıkça her daim beliren yüzün,
Her zerresine sinmiş kimsenin bilmediği yalnızca benim aldığım kokun.
Kendimi bulmak içindi,
Buraya gelişim.
Her şey seni hatırlatmıyordu lakin
Hiçbir şeyde seni unutturamıyordu.
©srf_ozsoy
S