Başım yukarıda
Gri ve mavi gökte
Ayaklarımın altında
Koca bir şehir sönmekte
Bir bir yıkılmakta evler
Bir bir dağılmakta aileler
Ve ağaçlar
Kendi ağıtlarını söylemekte
Kırgın birer dost gibi başı eğik
Gözleri nemli
Gözleri uzaklarda
Korkunç bir sükûn içinde
Son nefesini vermekte
Kuşlar bize öfkeli
Onlardan çaldığımız için
Temiz mavi göklerini
Ve insan bencil yine
Sanki kendi var sadece
Şu yaşlı dünyayı
Asırlardır yakıp geçmekte
Tüm doğa kızgın ona
Ayrıca bekliyor sabırla
Zaman geldiğinde bir gün
Alacak intikamını mutlaka
O gün kan akacak dünyadan
Yaş akacak insandan
O sondan sonra gülecek dünya
Beraber tüm kalanlarla
Başım yukarıda
Solgun ve yaşlı gökte
Dinliyorum bitişin sesini
Bu sefer daha yakın
Ve daha gürültülü
Duyuyorum o sesi
Çalıyor kıyametin çanları
©Nida Aslan
N