Yıldızlar süsler göğün kubbesini,
Her biri birer ışık, birer umut ışığı.
Bazıları inanır, bazılar inanmaz,
Fakat yıldızlar hep parlar gökyüzünde, her daim.
İnançsızlar da bakar yıldızlara,
Sorar sorular kendine, evrene.
Neden buradayım? Var mı bir anlamı?
Sorular yankılanır sonsuzluğa, sessizce.
Fakat inançsız da olsa insan,
Yüreğinde bir duygu taşır hep.
Sevgi, merhamet, şefkat gibi duygular,
Onları da insan yapan, yücelten duygular.
İnançsız da olsa insan,
Güzelliklere hayran kalır, şaşırır.
Bir çiçeğin açışına, bir kuşun ötüşüne,
Doğanın mucizelerine hayran kalır, sessizce.
İnançsız da olsa insan,
Yaşamayı sever, tutunur hayata.
Ailesi, sevdikleri için mücadele eder,
Mutlu olmak ister, her daim.
Kimileri inanır bir Allah'a, kimileri inanmaz,
Fakat önemli olan insanoğlu olmaktır.
Sevgiyle, merhametle yaşamaktır,
Dünyayı güzelleştirmek için çalışmaktır.
Yıldızlar hep parıldar gökyüzünde,
İnançsızlar da bakar o yıldızlara.
Ve belki bir gün anlarlar,
Onlar da birer yıldız olduğunu bu evrende.
Kendi ışıklarını yayarlar dünyaya,
Kendi yollarını çizerler hayatta.
İnançsız da olsa insan,
Yüreğinde bir umut taşır her, daima.
©hasanbey.
H