Gökyüzü

Ruhunu yitirmiş bu gökyüzü
Maviliklerini yitirmiş
Şahit olduğu sevdaları
Ve akıtılan gözyaşlarını bir çırpıda unutmuş
Üşenmeden kuytuluklara yıldızları yollamış
Sonra zifiri karanlıkları soğuk bir örtü gibi çekmiş üzerine
Ne yetim çocukları düşünmüş ne de gece açan mor zambakları.
Ruhunu yitirmiş bu gökyüzü
Umutlarını yitirmiş
Kendisine sığınan çocuk gelinleri ve
sakladığı binlerce gizemi bir çırpıda unutmuş
Ne sessiz sessiz ağlayanları düşünmüş ne de gece açan çuha çiçeğini.
Korkmadan bulutları savurmuş
Sonra bıçağı yüreğine öylece saplamış.
Ruhunu yitirmiş bu gökyüzü...