Gölge

Baksana bana, sessiz bir gölgeyim.
Kaybolmuşum bu dikenli ormanda.
Neyin gölgesi olduğunu unutmuş,
Gölge olarak yalnız var olmaya çalışan.
İçimde bir korku sürekli, titrek.
Muhtacım ışığa, aynı zamanda düşman.
Güçlü vursa yok olacağım birden,
Olmasa var olamam zaten.
Gölgenin çok zormuş tek başına,
Varoluşsal sınavı koşarcasına.
Bilmiyorum neden, kim, nasıl son verir.
Ölür müyüm yoksa.
Ya da başlar mıyım yaşamaya gerçekten.
Belki ihtiyacım olan ne güneştir ne gece.
Bana ayın loş ışığı gerek belki de,
Öldürmeyen ama yaşatan.
Bana ayın en güzel hali gerek,
Benim baktığım gökte hüküm sürecek.
©mageenkon