'hiç olmazsa bir günlüyünede olsa
kötü bir insan olsam diyorum şu dünyada...
bir günlüyünede olsa unutsam gülmeyi,
ya da güldürmeyi...
bir günlüyünede olsa ağlamasam kimse için...bilsem değerini şu göz yaşlarımın...
çıksam seni seviyorum diyenlerin karşısına...
gidin desem!
defolun!
sonrada oturup arkalarından kahkahalar atsam...
yıllardır bir uçurumun dibinde beklediklerimi
nefretle karşılasam,tükürsem yüzlerine...
çıkıp gitsem...
çok sevsem kendimi mesela...
delicesine...
diyorum ki,hiç olmasa bir günlüyünede olsa
günüm doğuşunu izlemesem hisli cam kenarından...
sevsem aydınlıkları...
bir günlüyünede olsa kendimi karanlıklara haps etmesem...
çıksam benden nefret eden insanların karşısına bağırsam sesim tutulanadek...
vursam yüzlerine ayıplarını...
sonrada ağzımdan kan gelinceye kadar dövdürsem kendimi...
sonrada dürüst davrandıkları için teşekkür edip gitsem...
hiç olmasa bir günlüyünede olsa unutsam insanlığımı...
oturup sokağın bir köşesinde dilencilik etsem...
bana para veren kim varsa hepsini sövsem...
oturup sokağın bir köşesinde sevgi dilensem...
gidip beni hiç sevmeyen,hiç göremeyen sevgilimin evinin karşısına,kapısını yumuruklasam...
pencerelerde kırılmamış tek bir cam bile bırakmasam...
sonrada oturup kapısının önünde o çıkıncaya kadar ağlasam...
diyorum ki,bir günlüyünede olsa nefret etsem şairlere,şiir'lere...
gecenin bir saatinde söndürsem lambanın ışığını,bir daha uyanmamak dileğiyle uyusam...
gözlerimi açtığımda,başımı yana çevirip onu aramasam...
diyorum ki,bir günlüyünede olsa azacık insan gibi yaşasam...
©_gölge_
_