Sabah uyanınca gölge üzerime doğru gelir
Elim yalnızlık etrafında dönüp durur
Kendimi kaybederim içimdeki ben kudurur durur
Gökyüzü sadece bana gülümser
Her gülümsemesinde bana isyan eder
Dünyayu terk'u isyan eder
Çağlayan ırmak benim için kudurur
Sabahın gölgesi yüzüme doğru yalnızlık aktırır
Yarını bekleyen ben susarım ki yalnızlığım korku yapmasın
Derim ki ey gök, yıldız, içimdeki sessiz fırtına sen kopar bu yalnızlığı ama kopar ki susan dilsiz dilime derman ol...
©özgürkadın
Ö