Gökyüzünde yıldız yıldız parlarcasına
Ay ışığında kaldırımlara vurur gölgeler
Yalnız kaldığımızda vicdanımızla başbaşa
Usulca fısıltıyla derin sessizliği bölerler
Adım adım yaklaşırken ömrün sonuna
Şaha kalkarcasına titrer gibi gölgeler
Ayrılmaz bir bütünüz sanki parça parça
Yaşam savaşında bir bedende iki nefer
Kısır döngü içinde devinip durmakta
An gelir zaman şeridinden düşer gölgeler
Aç kalan garip razıdır ekmeğin kurusuna
Gökten cennet sofrası inmiyorsa eğer
Farkedilmeden uzanır musalla taşına
Biçare, kimsesiz ,kimliksiz gölgeler...
©şehbal
Ş