Gölgeler arasında yürüyorum.
Issız, soğuk gölgeler.
Benim de penceremde gün ışıldardı bir zamanlar.
Şimdi açılmaz oldu perdeler.
Ruhuma iğne gibi batan yalnızlık,
sonbahar rüzgarına boyun eğmiş,
boşlukta avare gezen benliğim.
Her an icimden haykırdığım yorgun öfkem.
Karanlık bir sokak ortasında, gün ışığına hasret gözlerim.
Ve şimdi ben, en iyi bildiğim sokaklarda kaybolmuş,
en yakınımdaki insanlara yabancıyım.
ve ben gözler önünde unutulmuş,
feryadıma sağır insanlara sığınmaktayım.
işte ondandır ki,
gölgeler arasında yürüyorum.
Issız soğuk gölgeler.
Bakışlarıma kör, sesime sağır gölgeler...
Can MANSON
©canmanson
C