Bir sesin eksik bu dünya…
Sen gidince, hiçbir şarkı tamamlanmadı,
Hiçbir dua sonuna kadar okunmadı,
Ve ben…
Hiçbir cümleye “yaşıyorum” diye başlayamadım.
Yalnız kaldım,
Yalnızlığın bile terk ettiği bir boşlukta.
Gözlerim, seni son gördüğüm yerde dondu kaldı,
Baktığım her yerde sen,
Ama hiçbir yer senin kadar canlı değil artık.
Biliyor musun…
Geceleri susmayan bir çığlık gibiyim,
İçime içime bastırdığım,
Adını anınca içimde kıyamet kopan…
Bir gün bile geçmiyor ki,
Adını duymadan paramparça olmayayım.
Bir gün bile geçmiyor ki,
“Seni seviyorum”u içimde tutup
Mezarıma kadar taşımayayım.
Sen gittiğinde ben de öldüm aslında,
Ama kimse mezar taşıma ismimi yazmadı.
Ben hâlâ buradayım,
Ama nefes almakla yaşamak arasındaki
İnce çizgide, hep düşen taraf oldum.
Keşke…
Sana söyleyemediğim her cümle
Bir yıldız olup düşseydi,
Belki gökyüzü de ağlardı benimle.
Çünkü ben seni öyle çok…
Öyle susarak…
Öyle içime gömerek sevdim ki…
Artık ne bir başkasında yaşayabilirim,
Ne de kendimde.
Bana seni bıraktılar,
Ama sen yoksun…
Sadece ismin var içimde,
Bir de ömrümün en ağır yalnızlığı…
©draven
H