Aslında biz insanlar yazarız.
Kimi doğru çizer.
Kimisi daha başlangıçta çizgi düşmüştür.
Bir insana bir canlı dokunuş nasil histir.
O mahcubiyet o gülüş.
Tam düştüğünde o dokunuş
Hisler dile gelse de konusabilse.
Boğaz düğümlenir konuşmak istesede.
Pırıl pırıl parlar his.
Eli öpülesi bizden büyükler.
Mide açtı ama vicdan harap.
Üstümüzde hayaller canlanıyor.
Hepsi iki metal bir kağıt.
Görmez oldu etrafı.
Sığınacak ağaç altı aradim.
Gölgen düştü yere ona sığındım
Gönüllü kazancti bu.
En içten davranmakti.
Suça bulaşmış insanken buldum kendimi.
Büyük afletten uyanmaktır bu.
En büyük hazine yer altında yatanlardir.
Ne büyük hayaller yatar toprak altında.
©fetih
F