Ne sen gönül dengini bulabildin,
Ne de ben dengimle eşleşebildim. Artık ne sen,
Gönlümde bir starsın,
Ne de ben, yol kenarında gönül hanesine star 🌟 içesini bekleyen bir hanımcıyım.
Kapandı bir gönül sayfası daha.
Arta kalan bu ömrümün son baharındayım.
Sararıp dökülen yapraklar gibiyim.
Gelişin ne sevdama olur derman,
Ne de sensiz geçen ömrüme olur ferman.
Köklü ağaçtan koparılmış bir dal gibiyim.
Bir ömrün son demindeyim.
Kurumaya yüz tutmuş bir ağaca,
Bir ilk bahar daha veremezsin star içem.
Olur da bir gün yolun düşerse bu hana,
Gözlerin arayıp bulamazsa bu garip hancıyı,
Belki bir gün dikenli yollardan bu hancının mezarına yolun düşer.
Hatıra defterinde sakladığın o kurumuş gül yapraklarını bir bir makberime serp yeter,
Görenler bir ömrün sevdayla nasıl solup, sararıp, öldüğünü görsünler.
Gönlümün star 🌟 içesi.
©doğukan01
H