Adamın içine kurt düşmüş, durmadan içini kemiriyor,
Almış eline bir papatya çiçeğini, yaprak yaprak yoluyor.
Son yaprakta "Seviyor" çıkacak diye gönlünü avutuyor,
Olur mu ki, karşılıksız bir sevgi zoraki sever mi ki?
Bir papatya çiçeği değil bu, gönüldür gönül,
Her yaprağında umut, her yaprağında hüzün.
Sevgiyle dolup taşar, acıyla yanar,
Bir papatya yaprağı değil bu, canı yakan yürek var.
Adam her yaprağı koparırken, içi burkulur,
Gönlünün derinliklerinde, bir yara durur.
"Seviyor" mu, "Sevmiyor" mu, cevap arar,
Ama bilir ki, gerçek sevgi gönülden akar.
Karşılıksız sevgiyle yanar, kor olur,
Gönül, papatyadan daha narin, daha dolu.
Zoraki sevmek mi? Gönül buna razı olmaz,
Sevda, yüreğin derinliklerinde filizlenir, solmaz.
Adamın içine kurt düşmüş, durmadan içini kemiriyor,
Ama gönül bilir ki, gerçek sevgi yapraklarda değil.
Bir papatya değil, yürekteki sevda olusa,
Gönül, sevgiyle dolup taşar.
©hasanbey.
H