Bu dizginlenemez aşkın ruhu,
Huzur ile sessizce verdi mutluluğu,
Yüreğinden akan her damla gözyaşı ile,
Her ağladığında yalnız bırakmadı bu çocuğu,
Her gecenin sonunda,
Her rüyanın ardında,
Her sabah silerken gözlerini, kuruyan gözyaşları,
Nefes nefese, ağlayan, boğulan bu gönül,
Nasıl dizginlesin tek başına, ruhunu kaybetmişken?
©ranlıkyo.
R