Gönül! Nedir benimle derdin?
Çok mu şey yaşadın, çok mu şey gördün!
Herkesin ağzında bir tutam sözdün,
Hayat sana gülmedi ama sen hep güldün.
Bırak onun peşini ,duy sessizliği
Esen rüzgarın esintisine bırak kendini
Baksana! İçine çekiyor esaret,benliğini
Unutmuşsun artık kendi kimliğini.
Saklama artık sırlarını
Bırak geçmişi,gözle umutla yarını
Geri gelip saracak mı kalbine kazınmış yaralarını
Harcama artık geriye kalan zamanını.
Kırma insanların güzel kalbini
Hayat bu ya işte kopacakken hayattan
Tutar bir kalp soğumuş ellerini
Ve yeniden bağrına basar yaşam seni.
Gülmeyi unutmuş dudakların
Pencereden baktığında canlanır tüm anıların
Kalbin anlatmaya çalışıyor ama istemiyor, kaçıyor sözlerin
Aynı benden kaçırdığın o nemli gözlerin
Koş peşinden kalbini inleten o sesin
Issız sokaklarda,karanlıkta kaybolmuş nefesin
Sor kendine , kiminlesin? Kimlerlesin?
O olmazsa yaranı kim iyileştirsin?
Yenik mi düştün yaşamaya?
Alışmamış mıydın sen , güzel kalplerde kalmaya,
Belki ondandır bu isteğin
Bakma kimseye, kalk artık ayağa
ZEYNEP DUMAN
©zeynepzz
P