Arifler görürdü kalpteki cevheri,
Ah kör olası gözlerim,
Nasıl görmedi sendeki güzelliği?
Gözlerin birer yıldız, parlak ve aydınlık,
Saçların tel tel, ipekten yumuşak.
Yüzün bir ay gibi, nurlu ve zarif,
Dudakların tatlı birer gül, şerbeti.
Ama ben kör oldum, göremedim bunları,
Kendi karanlığıma gömülüp kaldım.
Ah keşke görebilseydim, o zaman anlardım,
Seni sevmenin ne kadar güzel gönüldeki sevgi.
Şimdi sadece pişmanlık duyuyorum,
Kaybettiğim zaman gelmiyor geri,
Seni görüpte bağlanamadığım için.
Bir bilsen ne kadar pişmanı.
©hasanbey.
H