Meyletme aşka yanarsın dedim
Meylettin ateşin koruna gönül
Mecnun olur çöllere düşersin dedim
Düştün kurak çölün bağrına gönül
Tutamaz kimse elinden gayrı
Eksilmez derdiyle başında ağrı
Dilin başka söyler ruhundan ayrı
Geçtin cisminden bilmedin gönül
Yanar durursun küllenmez ateş
Arar durursun bulunmaz bir eş
Halinde bulunmaz alemde serkeş
Zayi olup gittin görmezsin gönül
Bir ömür heba ettin onun uğruna
Hançerler saplandı hasta bağrına
Kan kustun yıllarca maşuk kahrına
Vazgeçmek gelmedi aklına gönül
Uçurumlar yolundan etmedi seni
Nice engeller aştın yormadı seni
Gah düştün süründün aradın onu
Buldunda yüzüne bakmadı gönül
Kurudu pınarlar gözünden akan
Ruhunun közüne yaşları döken
Söndürüp yepyeni tohumlar eken
Gördünde bunları yetmedi gönül
Meczuptur gönül gamla beslenir
Gam ile yoğrulan göğse yaslanır
Bilemedim bu gönül nasıl uslanır
Vuslata erdin de dinmedin gönül
Meğerse aşk imiş gönlün cefası
Çekmeden sürülmez onun sefası
Maşuktan beklenmez onun vefası
Bir sırdır ermeden varılmaz gönül
Yunus GÖKHAN
©şiraze
Ş