Geldiğin gibi gönül hanemde kal derim,
Gidenlerin izinden pek raslayamadım bir soluk ömür boyunca.
Dedim, oldu viran hane giden gidene,
Gidersen kal diyemem, kalırsan sana bir çift sözüm var.
Yarim, bir gönül muhabbetiyle en büyük servetim,
Sohbetim olur o güzel, sultan gönlüne gidersen kal diyemem.
Kalırsan sevinirim, gidersen üzülürüm.
Yok sevgiden başka bu fakirhane gönül,
Soframda ikram etmeye yüreğim vardır,
Kuru ekmeğimin yanında bir kuru soğan,
Bir kase çorbam var, gönül ateşiyle demlenmiş.
Sevgiyle sunulmuş, huzurla yudum yudum içilen,
Baş başa içilecek sıcak bir çay var yanımda.
Gidersen kal diyemem, kalırsan sevinirim, gidersen üzülürüm.
Matara su vereyim sana, bir ekmek, bir kuru soğan,
Uzak yollara doğru senden gideceğin,
Acı susuz bir yol açılacak önünde.
Kalmayasın gönlüm dostun, acı susuz kalmak vicdanıma el vermez.
Aklım sende kalır, gidersen kal diyemem, kalırsan sevinirim,
Gidersen üzülürüm.
Han gönlüm hep yol geçen hanı gibi,
Kendinden razı etmek zor gelebilir.
Fakirin gönlü zengin malikanesidir,
Bu sebeple her yolcu haneme kalıcı gelmez.
Gönül zineti ufkumuza parlamış,
Kör gözler göremeden, rıza gösterdim, kalman için.
Gidersen kal diyemem, kalırsan sevinirim, gidersen üzülürüm.
©hasanbey.
H