Gönül, şairde namustur, ardır şereftir, onurdur hasyettir, kalemdir. Gönüle düşen kelamı yazar, gönül kalırsa sevgisiz, duygusuz, gönül ruhsuz bir beden gibidir; hiçbir şeyi yazamaz. Sevgi, gönülde ekmektir, aştır, aşktır; aşsız kalan gönülde ne aşk, ne heyecan, ne sevda olur. Gönül bahçesi dediğin de gonca gülleri olur, sevgiye kapalı gönül virane bir şehirden farksızdır; ne çiçek açar, ne şiir yazar.
©doğukan01
H