Gönül soframda ekmek kırıntısı,
Yalnızlığın soğuk gölgesi her köşesi.
Bir zamanlar neşe dolu, kahkahalarla çınlayan,
Şimdi hüzün dolu, sessizliğe bürünmüş bir mekân.
Her gelen "merdim" dedi, oturdu soframın başına,
Paylaştım ekmeğimi, suyunu, gönlümün ferahlığını.
Dostluk dediler, sevgi dediler, inandım her birine,
Kalbimi açtım onlara, güvendim her bir sözlerine.
Ama namerde çıktılar, yılan gibi soktular beni,
Hançer vurdular arkamdan, yıktılar umutlarımı.
Güvenimi yok ettiler, kalbimi paramparça ettiler,
Gönül soframı harabeye çevirdiler, terk edip gittiler.
Kalan ekmek kırıntılarını toplarım elimle,
Gözyaşlarımı silerim yüzümden, sessizce.
Acı dolu bir şarkıdır bu, gönlümün türküsü,
Yalnızlığın soğuk gölgesinde, yankılanır sessizce.
Ama pes etmem, yeniden kurarım soframı,
Sevgiyle, umutla, inançla, yeniden.
Gerçek dostlar gelir, bilirler kıymetimi,
Gönül sofram yeniden dolar, mutlulukla, sevgiyle.
©hasanbey.
H