Dost meyinde kâr kaldım, zahmetle yoğruldum,
İncitmiş her bir bakış, gönlümde yar oldum.
Sözde güven veren, yüzüme yalanla bakar,
Kazık yemiş dostlardan, her anı karanlığa akar.
Sevgilim diye bildim, meğer düşmandı o,
Kalbimde açan güller, şimdi soldu birer yok.
Gönlümdeki emânet, ihanetle sarmalanır,
Dost kazığı vurulmuş, her ânımda bıçak saplanır.
Sözde dost olanlar, sığmazmış kalbime,
Her biri birer yarayla, sarar her köşeme.
Gözyaşında kaybolur, umutlar savrulur,
Kazık yediğim dostlar, hüsranla anılır.
Gerçek dost mu ararsın, her köşede saklıdır,
Sadık kalbi arayan, bu yalnızlıkla kavrulur.
Dost dediğin rüzgâr gibi, çıkar karanlıkta,
Dost kazığı yemiş kalp, alışır yalnızlığa.
©aliercan
A