Gördüm seni hüzünlü bir günde,
Yağmur damlaları gibi döküldü gözlerim.
Yalnızlığın soğuk rüzgarı eserken,
İçimde fırtınalar koptu, dalgalandı gönül.
Gözlerindeki derin acıyı hissettim,
Yüreğindeki kırık parçaları sezdikçe.
Gökyüzü bulutlarla kaplandı,
İçimdeki fırtına hiç dinmedi.
Sessizlikle çevrili bir dünya,
Yalnızlıkla dans eden bir ruh.
Umutsuzluğun karanlık kuytularında,
Seninle birlikte kayboldum, savruldum.
Hüzün ve melankoli seninle dans ederken,
Bir umut ışığı aradım karanlıkta.
Belki de o ışık, senin gözlerinde gizli,
Gördüm seni hüzünlü, ama umut doluydu yüzün.
©aliokka
A