Yontulmuş çirkinlikten doğduk her birimiz,
Teğet geçti her güzellik çehremize
İhtiyatsız beslendik sığmadık dünyalara
Güven en hor duygu ihanetse en mutlak olan oldu .
Kimisi sokaklarda meyhanelerde yıkıldı
Kimisi içine doğru çöktü çöreklendi
Bu depremde hiç çığlık duyulmadı
Karanlığın gürültüsünden
Ve şimdi bilmem kaçıncı yüzyılın kaçıncı çeyreği bilinmeyen her şey unutulmuş yıldızlar hatıra cenneti
Umut , sevinç ve sevda artık yalnız
Siyah beyaz fotoğraflarda
Biz hepimiz pörsümuş gözleriyle hiçbir şey göremeyenler , unutulmasın ki
Her kör beyaz karanlıkları görür
Ve her insan özünde biraz ölüdür .
©tigin
T