Görmedin çocuğun gözlerindeki mutluluğu,
Çünkü yaşamadın sen çocukluğunu.
Ne açlık çektin, ne ağladın nede yalnızdın,
O çocukla ayrı bir dünyada yaşadın.
Çocuk açlığını sevgilerle doyurdu,
Sense sevgi nedir diye yıllarca sordun.
Yıllarca direndi yetimliğine yalnızlığına,
Düşe kalka tek başına yürüdü yollarda.
Sense son model arabalarla gezdin hovardaca.
Çocuğun ekmeğinde sevgi idi katığı,
Sen ise sevgisiz lokmalarla doydun.
Çelimsiz bedeni, yırtık elbiseleri vardı üstünde,
Utandın çocuktan kapıyı yüzüne kapattın.
Mutluluk vitrinlerde seyirlik eşya değil anlamadın,
Çocuğun yaşadığı mutluluğu para ile alamadın.
Kuşlarla arkadaş oldu bindi kanatlarına,
Özgürce uçtu gitti sevgi diyarına.
Sense hayatı yaşadın soğuk duvarlar ardında,
Mutluluk ve sevgi yer almadı dünyanda.
Çocuğun gülüşleri kaldı anılarında,
Bir an baktın eski fotoğraflarına.
Yüzünde mutsuzluk ve keder yansıdı,
Mutluluk ve gülmek nedir hiç yaşamadın.
Yıllarca bekledin gülen yüzüyle çocuğu,
Unutmadın çocuğun yüzündeki mutluluğu.
İçinde yanmadan söndü mutluluk ışıkları,
Duymadılar mutluluk istiyorum diyen çığlıklarını.
Çocuğun kahkahaları sardı ovaları dağları,
Sen ise yüreği boş, gözü yaşlı tek başına kaldın.
Açın kollarınızı sarın bütün çocukları,
Sevgi ve mutluluk dolu yaşadıkları dünyaları.
27.09.2015 Ankara.
©kartalsabo
K