Gözdeki yaşı görmeyen, bilmez ki hüznün derinliğini,
Sessizce akan damlalar, anlatır yüreklerin gizemini.
Ağlatanın yükünü taşımayan, anlamaz hiç yıpranan kalpleri,
Kendi dünyasında kaybolur, bilmeden başkalarının hallerini.
Aşk acısı tatmayan, yürek yangınını nasıl hissedip bilsin?
Bir sevdanın tutuşan ateşiyle kavrulmadan, nereden bilecek?
Her dokunuşta yeniden doğan umutlar, yitip gittiğinde,
Anlamaz ki bu yangın, geride kalan bir sessiz çığlık demek.
Ancak yaşayan bilir, gözyaşının gizli dilini,
Yanan yüreklerin sessiz feryadını ve acının derin izini.
Belki bir gün gelir anlar, kalpten gelen her duyguyu,
O vakit anlar ki hayat, yalnızca görmek değil, hissetmekle dolu.
©hasanbey.
H