Masanın ortasın daki çiçeğe umut dökülse solar zira o su ister
Öyle bir bakışı vardır ki çocukluğun kim olduğun hatırına gelir
Dalmış gidiyoruz cebimiz de dertler elimiz de kalem oyalıyor bizi
Rüzgar izin vermiyor kapımı kapatmama üşüyüp kendimi sarayım istiyor
İnsan topraktır ama taş gibi davranır ne vardı sanki gülün ayağında
İyi bir insan olmak kıymet bilenin işidir kaya ol istersen kırılırsın
Misket yuvarlanır sokağım da hiç el değmemiş geldiği gibi gider
Geçmişimle yaşamak zor gece gelir hesapsızca gözden kaybolur
E