Korku gözbebeği ve titrek bedeni
üzerinde ufak tefek bir yara izi
suskun mavzerin isyanı ardından
yıkılan hayallerin umudu kan çiçeği
Sordum; Giden varda dönen nerede
Çoçuk; şöyle cevap verdi onlar gitti
meçhulun derinliklerine kayboldular
Ağladım o ağladı ben yandım yürek
dağlandı çaresi yok bu kaçışın nede
sonu bazı yerlere bahar bize kış'mı
geldi nedensizce bir üşüme sarıyor
dedi o savaşın yorgun yüzü çocuk;
Ellerini uzattı gökyüzü sonsuz hayat
yardım bekliyordu içinde hep umutla
yitirmiş güneşi görmez gelen yarını
karanlık esir tutar yalnızlığın baharı
bakıyor o güzel gözleriyle hayat dolu
gülümser acı ve tatlı bir tebessümle;
Sen daha küçük bir çocuksun
biliyorum sen çok yorgunsun
bu kin bu öfke kusan geceler
akan kötü zaman iyi durulsun
bitsin kalan kan gölü savaşlar
doğsun güneş aydınlık yarınlar
vakit kaybeden oldu esir düştü
gözbebeklerde çırpınan haykırışlar
C