Gözleri ayrı mevsim sen güzel kadın, kokunu özüme dolduran rüzgarına kandım.
Toprak üstünde ölüyken yağmurlarında arınıp geçmiş renginde kara güller açtım.
Bu şehir fazla güzel seninle, karanlığı aydınlatıyorsun gözlerinin kandilinde.
Sözlerim temize çıktı, küfürler terk etti, varken masum şiirlerin kanı dilimde.
Kâr değilken varlığım yüreğimde senle hayatı pahaladım, nasıl zenginlik bu güzelliğe bulandım.
Günahlarımı azat ettim perdeleri kalkmış göz bebeklerimin melek yüzüne bakışlarında.
Huyum çıktı canımdan küsmüşken sevmeye, yeniden senle kadın, sevmenin tadına vardım.
Dünde kalan her yıkık sokaklarımı şiirlerle seni boyadım, seni hisleri abartıp sevdim kadın.
Zehirden kahvaltılar sererken her sabah önüme, sana gelmek için umutlar oldu aşım.
Kendimi yendim kendi harbimde burcumda saçlarından sancağım.
Artık tutmuyor ölüm hevesi nefsime, yaradılışı güzel kadın, senden sonra tekrar yaşadım.
Sen ayrı mevsimsin kadın, kirli insanlar güzel gülüşlerin kırılır.
Sen başka dünyasın kadın, sana sır bu şiirler, seni bu adam şiirlerden tanır.
©halil0770
H