Yaprakların raks vaktinde rüzgar ayrılığa el verdi,
Gözyaşlarımla suladığım çiçekler bana hep şöyle derdi;
Kapına bir gün tebessüm misafir olur, kayboluşun son bulur,
Fakat ne bir misafir ne de biraz mutluluk geldi.
İnanmıştım bende, saf ve passız kalbimle,
Kimse el uzatmadı, acılarımla harbimle.
Zaten fazla sürem yoktu, bir gözüm kefen de,
Ama onu da benden çaldılar, gülüşemedik vaktimle.
Bir seher zamanı, gözlerimde hava bulutlu,
İçimde onca oyuncağını kıran çocuk var,
Kimisi bitkin halde kimisi de umutlu.
Çığlıklarımla bana eşlik ediyor her dört duvar.
Kâbusa doymuş olsam da gözlerimde hâlâ bir uyku var,
Forsa beden çürüyüp gitmiş halde ama,
Hâlâ hayal kurup biraz güzellik umar.
Yarınların ise beni güldüreceği bir hayli muamma.
©ggurkan
G