Gözlerin için ne çok şey birikti aklımın karalama defterinde.
Yazmaya kalksam yetersiz kalacak kelimeler.
Harfler terkedecek alfabeyi.
Yazmaya başlıyorum,
Hatalıymış, eksikmiş hiç umursamıyorum.
Gözlerini yazdıkça diniyor içimdeki fırtına, tükeniyor yorgunluğum.
Birden bire yazmakta neymiş,
Gözlerinin içine bakarak yaşamak gerek diyorum.
Ve sonra kendi gerçeğimle yüzleşiyorum:
Daha ne kadar işkence edebilirim ki kendime deyip;
Kırıp atıyorum kalemimi bir kenara
Ve kaleme dökülmeyen her bir satır anlamını yitirip, buhar olup uçuyor aklımdan.
İşte öyle!
Bazen insan yoruluyor zihnindeki yazılmamış dizelerden.
©feratboran
F