Zaman/mekan mefhumunu yitirmiş ruhum;
Kıyılarında dalgaların sesi yankılanır.
Oysa; hep yârin sesiyle açardı gülleri,
Yârin sesine öterdi kelamın bülbülleri.
En güzel şiirler ona yazılırdı.
Yüzü mahidevran gibi parıldarken;
Cemâline mest olur, seyrana dururdu yıldızlar.
Şems-i tâbân-ı zülcemâlim, can özüm demişti ona gönül,
Gayri fani dünyanın bütün hevesleri boştu.
Ta ki; bir gün dilinden dökülen kelimeler,
Namlunun ucuna verilmiş mermiler oluncaya,
Ruhum ellerinde can çekişip, saçlarıyla kefenleninceye dek.
Gözlerine gömün beni diye vasiyet ettim,
Gözlerine gömüldü gözlerim,
Sende kaldı....
©pptygzll
P