Her günümü gri bulutlar sarsıyor,
Dünyam git gide kararıyor.
Nefes almak oldukça zorlaşıyor,
Ruhumun kızıllığında bunalmaktayım.
Sanki bir yük çökmüş kalbimin üzerine,
Ağırlığıyla beni eziyor, boğuyor beni.
Mutluluk ışığı sönmüş, kaybolmuş ufukta,
Yerini karanlığa bırakmış, hüzün çökmüş her yere.
Güneş ışığı ulaşamıyor buraya,
Isıtamıyor buz tutmuş yüreğimi.
Kuşlar ötmüyor, çiçekler açmıyor,
Her şey sessiz, her şey durgun, her şey ölü.
Bir umut ışığı arıyorum grı bulutların içinde,
Belki bir çıkış yolu bulurum, belki kurtulurum bu esaretten.
Ama umut da tükeniyor git gide,
Yalnızlık ve çaresizlik sarıyor beni her yanımda.
Ne yapacağımı bilemiyorum, nereye gideceğimi bilmiyorum.
Kaybolmuşum bu gri bulutların arasında,
Yolumu bulamıyorum, çıkış yolu görmüyorum.
Belki bir gün güneş doğar, grı bulutlar dağılır,
Dünyam yeniden aydınlanır, mutluluk geri gelir.
©kızıl1
K