Tek renkten mürekkep bir portreydin.
Hep inkâr ederdim.
Bir ıslık gibi kulaklarımda uğuldardı
rüzgâr,
günahkâr
bir melek olup arştan
rüyâlarıma inerdin.
Yutardı sonra karanlık
griliğini.
Tan ağarırken çekip giderdin.
Sen gidince
kediler de giderdi
düşlerimden.
Bilirdim
kuşlar bile eskisi gibi ötmezdi
ve zamanla geçmezdi
bu sessiz,
boğuk grilik.
Bilirdim dönmezdin.
Artık yalnızca bir günahtın
bunun için;
melek değildin.
©grisiirli
G